zondag, 13 januari 2019 18:49

Terug naar de middeleeuwen

Geschreven door

Een museum wat naar je toe komt... dat komt niet zo vaak voor. Dit museum voer naar mijn stad en meerde aan op vijf minuten afstand van mijn huis. Museum Vlotburg heet het en het blijft nog t/m maart liggen in Franeker. Een varend kasteel waar de middeleeuwen weer tot leven komen. Dat moest ik zien en mijn zoon natuurlijk ook. 

Het museum is zelf gebouwd door Lenny, de eigenaar. Bij binnenkomst kun je zo een praatje met hem maken. Hij is erg bevlogen en enthousiast. Voor hem is een jeugddroom uitgekomen. Hij is geboren in het oerwoud van Suriname maar had sinds zijn jeugd een hang naar de middeleeuwen (wat ik eigenlijk best bijzonder en verrassend vind). Toen hij later in Nederland naar de tv-serie Ivanho keek werd deze passie verder aangewakkerd. Het museum heet Vlotburg maar is een varend schip. Als kind wilde Lenny echter een vlot bouwen en daar een museum op vestigen. Het is een beetje anders gelopen maar mij lijkt een schip nog wel zo praktisch. Er is een speurtocht voor kinderen die op zoek kunnen gaan naar voorwerpen in het museum. Ik vond het redelijk realistisch en wist zeker na mijn bezoek dat ik blij was dat de middeleeuwen voorbij waren. Het geheel had voor mij een donkere sfeer, wat waarschijnlijk een goede weergave van deze tijd is. Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat sommige items wat amateuristisch aandeden (zoals de zelfgemaakte poppen) maar toch denk ik dat het een bezoekje waard is want zeg nu zelf, een varend kasteel dat prikkelt toch de fantasie van elk kind? De martelkamer heb ik even overgeslagen, alhoewel het indrukwekkend is dat Lenny deze voorwerpen heeft kunnen bemachtigen. Ik leerde interessante dingen; dat leerlooien een stinkend beroep was omdat de leerlooiers urine moesten gebruiken als ontvettingsmiddel bijvoorbeeld (nog een reden om blij te zijn dat deze periode voorbij is;-)). Ook de vele opgezette dieren waren niet zo mijn ding. Vooral het opgezette paard dat tegen de muur hing, kwam nogal op me af. Mijn zoon kwam echter dolenthousiast het museum uit. Hij had een harnas gepast en een zwaard mogen vasthouden en een man zoals Lenny die zijn jongensdroom leeft is ook iets wat reuze inspirerend is. Hij laat toch maar zien dat waar een wil een weg is. Als klap op de vuurpijl mochten we mee naar boven. Daar was Hercules een (heel!) klein paardje te bewonderen. Ik werd vertederd door het harige paardje maar ik werd gewaarschuwd voor zijn pittige inborst. Hercules is namelijk een voormalig circuspaard dat niet meer hanteerbaar was daar. Hij werd daar dan ook geslagen. Op het schip doet hij voor wortels ook nog bepaalde trucs. Hij kan 'tellen' met zijn hoeven. Ik denk dat hij bij Lenny en zijn levensgezel op een betere plek is maar een groene wei gun ik hem ook wel. Kijk en oordeel zelf, zou ik zeggen.